سوال ۱۹ — سؤال ۱۹ امتحان نهایی فارسی ۳ — تیر ۱۴۰۵

الف) ۲ (اسلوب معادله) — ب) ۴ (تلمیح) — ج) ۱ (تشخیص)

الف) اسلوب معادله (۲). در اسلوب معادله، دو مصراع از نظر دستوری جدا و مستقل‌اند و یکی مثالی برای دیگری است؛ می‌شود میانشان علامت «=» گذاشت: «شانه در وقت آشفتگی زلف به کار می‌آید» = «در روزگار پریشانی، حال آشنایان را بپرس». یعنی همان‌طور که شانه زلفِ آشفته را مرتب می‌کند، تو هم در سختی‌ها به یاری دوستانت برو.

ب) تلمیح (۴). تلمیح یعنی اشاره به داستان یا رویدادی معروف. این بیت به داستان حضرت سلیمان و دیوی (اهرمنی) اشاره دارد که انگشتری او را ربود و مدتی به جای او بر تخت نشست. شاعر می‌گوید: «کسی را که در این سرزمین مانند سلیمان به فرمانروایی رساندیم، مردم امروز فهمیدند که دیو و اهرمن است.»

ج) تشخیص (۱). «دیدن» کار انسان است، اما در این عبارت به «عشق» نسبت داده شده است: عشق، معشوق را همیشه جوان می‌بیند. دادن کار و ویژگی انسان به غیرانسان، تشخیص (جان‌بخشی) است.

مورد اضافی ستون «ب»، «تکرار» (۳) است.