روش اول:
f+′(1)=x→1+limx−1f(x)−f(1)=x→1+limx−13x2+1−4=x→1+limx−13(x−1)(x+1)=6
f−′(1)=x→1−limx−1f(x)−f(1)=x→1−limx−16x−2−4=x→1−limx−16(x−1)=6
بنابراین تابع در x=1 مشتقپذیر است.
روش دوم:
f+′(1)=h→0+limhf(1+h)−f(1)=h→0+limh3(1+h)2+[1+h]−4=h→0+limhh(3h+6)=6
f−′(1)=h→0−limhf(1+h)−f(1)=h→0−limh6(1+h)−2−4=h→0−limh6h=6
بنابراین تابع در x=1 مشتقپذیر است.
تابع در x=1 مشتقپذیر است اگر مشتق راست و مشتق چپ آن در این نقطه وجود داشته باشند و با هم برابر باشند.
گام ۱: مقدار f(1). عدد ۱ در ضابطهٔ پایینی (x≤1) است:
f(1)=6(1)−2=4
گام ۲: مشتق راست. برای xهای کمی بزرگتر از ۱ (بین ۱ و ۲) داریم [x]=1؛ پس f(x)=3x2+1:
f+′(1)=x→1+limx−13x2+1−4=x→1+limx−13(x2−1)=x→1+limx−13(x−1)(x+1)=x→1+lim3(x+1)=6
گام ۳: مشتق چپ. برای xهای کمی کوچکتر از ۱ ضابطهٔ پایینی به کار میرود:
f−′(1)=x→1−limx−16x−2−4=x→1−limx−16(x−1)=6
نتیجه: مشتق راست و چپ هر دو برابر ۶ هستند؛ پس تابع در x=1 مشتقپذیر است و f′(1)=6.
در گام ۲ مهم است که [x] را درست جایگذاری کنیم: برای 1<x<2 جزء صحیح x برابر ۱ است، نه x.