سوال ۲۸ — سؤال ۲۸ امتحان نهایی فارسی ۳ — شهریور ۱۴۰۵، نوبت عصر

ناتوانی عقل انسان (در شناخت خداوند)

بیت اول: «راه اندیشهٔ من روشن نیست (فکرم به‌تنهایی راه به جایی نمی‌برد)؛ از لطف تو پرتوی از نور را گدایی می‌کنم.» یعنی عقل انسان بی‌یاری خدا نمی‌تواند راه را پیدا کند.

بیت دوم: «نمی‌توان تو را وصف کرد، چون در فهم نمی‌گنجی؛ نمی‌توان برایت مانندی گفت، چون در خیال و گمان هم نمی‌آیی.» یعنی خداوند بزرگ‌تر از آن است که فهم و خیال انسان او را دربر بگیرد.

مفهوم مشترک: هر دو بیت از ناتوانی عقل انسان در شناخت و وصف خداوند سخن می‌گویند.