سوال ۸ — سؤال ۸ امتحان نهایی عربی، زبان قرآن ۳ — مرداد ۱۴۰۵

الف) جمع کرده بود (جمع کرد)

ب) وانمود می‌کند (تظاهر می‌کند)

ج) کودکی (خردسالی)

د) نزدیک است (چیزی نمانده است)

الف) «وَ هُوَ جَمَعَ الْمَحصولَ» جملهٔ حالیه است (با «و» و ضمیر «هُوَ» شروع شده) و با «در حالی که» ترجمه می‌شود. وقتی فعل اصلی ماضی است («رأيتُ» = دیدم) و فعلِ جملهٔ حالیه هم ماضی است («جَمَعَ»)، کارِ جمع کردن پیش از دیدن انجام شده؛ پس بهتر است با ماضی بعید ترجمه شود: «محصول را جمع کرده بود». راهنمای تصحیح «جمع کرد» را هم پذیرفته است.

ب) «يَتَظاهَرُ» مضارع از باب تفاعل است و یعنی «وانمود می‌کند، تظاهر می‌کند». «الذَّكيّ» صفتِ «الطّائر» است: «پرندهٔ باهوش». «بِأنَّ جَناحَهُ مَكْسورٌ» = «که بالش شکسته است».

ج) «الصِّغَر» یعنی «کوچکی سن»، یعنی کودکی، خردسالی. «كالنَّقشِ» = «مانند کنده‌کاری (نقش)» و «الحَجَر» = سنگ. معنای جمله: چیزی که در کودکی یاد گرفته شود، مثل نقشِ روی سنگ ماندگار است.

د) «يَكادُ» یعنی «نزدیک است، چیزی نمانده است» و فعل مضارعِ بعد از آن با مضارع التزامی ترجمه می‌شود: «يَكونُ» ← «بشود». «شاعِراً عَظيماً» = شاعری بزرگ.