سوال ۱۱ — سؤال ۱۱ امتحان نهایی عربی، زبان قرآن ۳ — تیر ۱۴۰۵

الف) حَسَنَةً: مفعول — الآخِرَةِ: مجرور به حرف جرّ

ب) ساهِرٌ: خبر

ج) أَضعَفُ: مبتدا — سِرِّهِ: مضاف‌الیه

الف) ترجمهٔ آیه: «پروردگارا، در دنیا به ما نیکی عطا کن و در آخرت (نیز) نیکی.» «آتِ» فعل امر است (عطا کن) و «حَسَنَةً» اسم منصوبی است که «داده می‌شود»؛ پس مفعول است. «الآخِرَةِ» بعد از حرف جرِ «في» آمده و کسره گرفته؛ پس مجرور به حرف جر است.

ب) جمله با «حارِسُ الفُندُقِ» (نگهبانِ هتل) شروع شده که مبتدا و مضاف‌الیه است. «ساهِرٌ» (بیدار) مرفوع است و دربارهٔ مبتدا خبر می‌دهد؛ پس خبر است. ترجمه: «نگهبان هتل همهٔ شب همراه همکارش بیدار است.»

ج) «أَضعَفُ» (ناتوان‌ترین) اولِ جمله آمده و مرفوع است؛ پس مبتدا است و «مَن ضَعُفَ …» خبر آن است. «سِرّ» بعد از «كِتمانِ» (پنهان کردنِ) آمده و مجرور است؛ پس مضاف‌الیه است. ترجمه: «ناتوان‌ترینِ مردم کسی است که از پنهان کردن رازش ناتوان باشد.»