سوال ۱ — سؤال ۱ امتحان نهایی عربی، زبان قرآن ۳ — شهریور ۱۴۰۵، نوبت عصر

الف) فریب (نیرنگ – خدعه) — ب) پا (پایم) — ج) پرورش یافت (رشد کرد) — د) شن

الف) «خِداع» مصدرِ «خادَعَ» (فریب داد) است و یعنی فریب، نیرنگ. ترجمهٔ جمله: «پرنده از فریبِ دشمن مطمئن نمی‌شود.» («لا يَتأكَّدُ» = مطمئن نمی‌شود، «الطّائر» = پرنده، «العَدُوّ» = دشمن)

ب) «رِجل» یعنی پا و «ـي» در آخرش ضمیرِ «من» است؛ پس «رِجْلي» یعنی «پایم». ترجمه: «ای پسرکم، پایم درد می‌کند.» («يا بُنَيَّ» = ای پسرکم، «تُؤلِمُني» = مرا به درد می‌آورد، درد می‌کند)

ج) «نَشَأَ» فعل ماضی است به معنای پرورش یافت، رشد کرد (بزرگ شد). ترجمه: «عقّاد در شهر اسوان پرورش یافت.» (عبّاس محمود عقّاد نویسندهٔ مصری است.)

د) «الرَّمل» یعنی شن، ماسه. ترجمه: «نادان خانه‌اش را روی شن می‌سازد.» («الجاهِل» = نادان، «يَبني» = می‌سازد)