سوال ۱۴ — سؤال ۱۴ امتحان نهایی عربی، زبان قرآن ۳ — دی ۱۴۰۴

الف) ظَنّوا أَنَّ إِبراهيمَ هو الفاعِلُ.

ب) حاوَلَ إِبراهيمُ (ع) لإِنقاذِ قَومِهِ مِن عِبادةِ الأَصنامِ.

ج) وَجَدَ النّاسُ أَنَّ أَصنامَهُم مُكَسَّرةٌ.

د) إِنَّ

اول متن را ترجمه می‌کنیم: «بی‌گمان در قرآن داستان‌های بسیاری دربارهٔ زندگی پیامبران (ع) هست؛ از جملهٔ آنان ابراهیم (ع) است که برای نجات قومش از پرستش بت‌ها تلاش کرد. روزی قوم به پرستشگاه رفتند و دیدند بت‌هایشان شکسته است و گمان کردند که ابراهیم (ع) این کار را کرده است؛ پس او را برای محاکمه آوردند و در آتش انداختند، ولی خدا او را نجات داد.»

الف) پرسش: «مردم وقتی به پرستشگاه برگشتند چه گمان کردند؟» جواب در متن: «ظَنّوا أَنَّ إِبراهيمَ (ع) هو الفاعِلُ» — گمان کردند ابراهیم (ع) انجام‌دهندهٔ این کار است.

ب) پرسش: «ابراهیم (ع) برای چه تلاش کرد؟» («لِمَ» = «لِـ + ما»: برای چه). جواب: «لإِنقاذِ قَومِهِ مِن عِبادةِ الأَصنامِ» — برای نجات قومش از پرستش بت‌ها.

ج) پرسش: «مردم بت‌ها را چگونه یافتند؟» جواب: «وَجَدوا أَنَّ أَصنامَهُم مُكَسَّرةٌ» — بت‌هایشان را شکسته یافتند.

د) حروف مشبّهة بالفعل این‌ها هستند: «إِنَّ، أَنَّ، كَأَنَّ، لكِنَّ، لَيتَ، لَعَلَّ». در متن «إِنَّ»، «أَنَّ» و «لكِنَّ» آمده‌اند. «أَنَّ» به معنای «که» دو جمله را به هم وصل می‌کند و «لكِنَّ» (ولی) برای کامل کردن پیام و رفع ابهام است؛ اما «إِنَّ» (اولِ متن) برای تأکید است و با «بی‌گمان، همانا» ترجمه می‌شود.