سوال ۱ — سؤال ۱ امتحان نهایی عربی، زبان قرآن ۳ — دی ۱۴۰۴

الف) شکست — ب) خراب / از کار افتاده — ج) روزنامه‌نگار — د) بیرون احرام

الف) «كَسَّرَ» فعل ماضی از باب تفعیل است و ریشهٔ آن «كَسَرَ» (شکست) است؛ پس یعنی شکست. ترجمهٔ جمله: «ابراهیم (ع) همهٔ بت‌ها را شکست.» («جَميع» = همه، «الأَصنام» جمع «صَنَم» = بت‌ها)

ب) «مُعَطَّلَة» اسم مفعول از فعل «عَطَّلَ» (از کار انداخت) است؛ پس یعنی «از کار افتاده»، یعنی خراب. این کلمه خبرِ «كانتْ» است و برای همین منصوب آمده. ترجمه: «ماشین ما خراب بود.»

ج) «صَحَفيّ» منسوب به «صَحيفة» (روزنامه) است، یعنی کسی که کارش روزنامه است: روزنامه‌نگار. این کلمه هم خبرِ «كان» است و منصوب آمده. ترجمه: «عقّاد روزنامه‌نگار بود.»

د) این جمله از شعر فرزدق در ستایش امام سجّاد (ع) گرفته شده است. «الحَرَم» محدودهٔ مقدّسِ اطراف مکه است که حاجی در آن مُحرِم است، و «الحِلّ» در برابرِ آن آمده: جایی بیرون از حرم که احرام در آن لازم نیست؛ راهنمای تصحیح آن را بیرون احرام معنا کرده است. «الحِلُّ» و «الحرَمُ» مرفوع‌اند چون فاعلِ «يَعرِفُ» هستند و «الإمامَ» مفعول است. ترجمه: «بیرون حرم و حرم، امام (ع) را می‌شناسند» — یعنی همه‌جا او را می‌شناسند.