سوال ۲۷ — سؤال ۲۷ امتحان نهایی دین و زندگی ۳ — شهریور ۱۴۰۵، نوبت عصر

نام حیله: به تأخیر انداختن توبه یا تسویف.

توضیح: فرد گنهکار دائماً به خود می‌گوید «به زودی توبه می‌کنم» و این گفته را آن قدر تکرار می‌کند تا اینکه دیگر میل به توبه در او خاموش می‌شود. این حیلهٔ شیطان، بیشتر برای گمراه کردن جوانان به کار می‌رود؛ به او می‌گوید تو هنوز جوانی و فرصت توبه داری، بالاخره در آینده می‌توانی توبه کنی. امّا این یک دام است و سبب عادت جوان به گناه می‌شود، به طوری که ممکن است ترک گناه برایش سخت گردد.

شیطان برای اینکه انسان را از توبه بازدارد، حیله‌های گوناگونی به کار می‌برد. در این سؤال سخن از حیله‌ای است که توبه را انکار نمی‌کند، بلکه عقب می‌اندازد.

نام حیله: «به تأخیر انداختن توبه» یا تسویف. «تسویف» از واژهٔ عربی «سَوف» به معنای «به‌زودی، بعداً» ساخته شده است؛ یعنی مدام گفتن «بعداً توبه می‌کنم».

این حیله چگونه کار می‌کند؟

• گنهکار پیوسته به خود وعده می‌دهد «به زودی توبه می‌کنم»، اما هیچ‌وقت آن «زود» فرا نمی‌رسد.
• با هر بار تکرار این وعده، میل به توبه در او کمتر می‌شود تا جایی که کاملاً خاموش می‌شود.
• این حیله بیشتر برای جوانان به کار می‌رود: شیطان به جوان می‌گوید «تو هنوز جوانی و فرصت زیادی داری؛ بعداً توبه کن».

چرا دام است؟ در این مدت، گناه تکرار می‌شود و به عادت تبدیل می‌شود؛ و کندن از گناهی که عادت شده، بسیار سخت است. پس کسی که توبه را عقب می‌اندازد، در واقع توبه را برای خودش سخت‌تر و گاهی ناممکن می‌کند.