سوال ۱ — سؤال ۱ امتحان نهایی عربی، زبان قرآن ۳ — مرداد ۱۴۰۴

الف) شانه‌ها — ب) امّت‌ها — ج) زنده — د) زیان‌رساننده

الف) «أكتاف» جمع مکسرِ «كَتِف» به معنای شانه است؛ پس «أكتاف» یعنی شانه‌ها. ترجمهٔ جمله: «ابراهیم (ع) تبری را بر شانه‌های بت‌ها آویزان کرد.» («عَلَّقَ» = آویزان کرد، «فَأس» = تبر، «الأصنام» جمع «صَنَم» = بت‌ها)

ب) «الأُمَم» جمع مکسرِ «أُمَّة» (امّت، ملّت) است؛ پس یعنی امّت‌ها. ترجمه: «کتاب‌ها تجربهٔ امّت‌ها هستند.»

ج) کلمهٔ «الحَيَّة» دو معنا دارد: به‌تنهایی به معنای «مار» است، و مؤنثِ صفتِ «حَيّ» به معنای «زنده» هم هست. این‌جا «الْحَيَّة» درست پشت «الحَشَرَة» آمده و مثل آن «ال» و حرکت فتحه دارد؛ پس صفتِ آن است و معنایش زنده است. ترجمه: «ماهی حشرهٔ زنده را می‌خورد.»

د) «الضّائر» بر وزن «فاعِل» است؛ یعنی اسم فاعل از «ضارَ» (زیان رساند). اسم فاعل انجام‌دهندهٔ کار را نشان می‌دهد، پس «الضّائر» یعنی زیان‌رساننده. ترجمه: «مردِ زیان‌رساننده امام (ع) را انکار کرد.»