سوال ۹ — سؤال ۹ امتحان نهایی عربی، زبان قرآن ۳ — مرداد ۱۴۰۳

الف) کمک نکرد — ب) باید کمک کنند — ج) خوانده‌ام — د) نمی‌خوانند — هـ) یاد بده — و) یاد نخواهد داد — ز) خواهد نوشت — ح) ننویسید

معنای اصلی هر فعل داده شده؛ کار ما این است که از حرفِ پیش از فعل (و شکل خود فعل) زمان و حالتِ آن را بفهمیم.

الف) «لَم» + مضارعِ مجزوم ← ماضی منفی: «لَم يُساعِدْ» = «کمک نکرد» (آخر «يُساعِدْ» ساکن شده است).

ب) «لِـ»ی امر + مضارعِ مجزوم ← امر غایب، که با «باید» ترجمه می‌شود: «لِيُساعِدوا» = «باید کمک کنند» (نونِ «يُساعِدونَ» افتاده است).

ج) «قَد» + ماضی ← ماضی نقلی. «قَرَأتُ» اول‌شخص مفرد است: «قَد قَرَأتُ» = «خوانده‌ام».

د) «لا» + مضارعی که نونش سر جایش مانده («يَقرَؤُونَ») «لا»ی نفی است ← مضارع منفی: «نمی‌خوانند».

هـ) «عَلِّمْ» فعل امر مخاطب از «يُعَلِّمُ» است: «یاد بده».

و) «لَن» + مضارعِ منصوب ← آیندهٔ منفی: «لَن يُعَلِّمَ» = «یاد نخواهد داد».

ز) «سَوفَ» + مضارع ← آینده: «سوفَ يَكتُبُ» = «خواهد نوشت».

ح) «لا»ی نهی + مضارعِ مجزوم ← فعل نهی: «لا تَكتُبوا» = «ننویسید» (نونِ «تَكتُبونَ» افتاده است؛ فرقش با «لا»ی نفی در بخش «د» همین است).