سوال ۱۱ — سؤال ۱۱ امتحان نهایی عربی، زبان قرآن ۳ — مرداد ۱۴۰۳

الف) خُروجاً — ب) نوعی — ج) فَرِحينَ — د) المُسافِرونَ — هـ) الدَّليلَ

الف و ب) در جملهٔ دوم، «خُروجاً» مصدری منصوب و هم‌ریشه با فعلِ «يَخرُجُ» است؛ پس مفعول مطلق است. چون صفتِ «عَجيباً» پشت سرش آمده و چگونگیِ بیرون آمدن را توضیح می‌دهد، مفعول مطلقِ نوعی است (اگر صفت یا مضاف‌الیه نداشت، تأکیدی بود). ترجمه: «این جانور به شکلی شگفت از پوسته بیرون می‌آید.»

ج) در جملهٔ سوم، «فَرِحينَ» اسمی نکره و منصوب است که حالتِ «الحُجّاج» را هنگام دیده شدن نشان می‌دهد؛ پس حال است. ترجمه: «حاجیان را در تلویزیون شاد دیدم.»

د و هـ) در جملهٔ اول، «إلّا» ادات استثناست. کلمهٔ بعد از آن، «الدَّليلَ» (راهنما)، مستثنی است و کلمه‌ای که مستثنی از آن جدا شده، یعنی «المسافرونَ»، مستثنی‌منه است. ترجمه: «مسافران به جز راهنما در سالن فرودگاه حاضر شدند.»