سوال ۳۰ — سؤال ۳۰ امتحان نهایی دین و زندگی ۳ — مرداد ۱۴۰۴

نور آن چیزی است که خودش پیدا و آشکار است و سبب پیدایی و آشکار شدن چیزهای دیگر نیز می‌شود. خداوند نور هستی است؛ یعنی تمام موجودات وجود خود را از او می‌گیرند و به سبب او پیدا و آشکار شده و پا به عرصهٔ هستی می‌گذارند و وجودشان به وجود او وابسته است. به همین جهت، در قرآن کریم رابطهٔ خداوند با جهان با اصطلاح «نور» بیان شده است.

قرآن کریم می‌فرماید: «خداوند نور آسمان‌ها و زمین است» (سورهٔ نور، آیهٔ ۳۵). برای فهمیدن این تعبیر، ابتدا ویژگی نور را می‌بینیم و بعد آن را با رابطهٔ خدا و جهان مقایسه می‌کنیم.

گام اول (ویژگی نور): نور دو ویژگی دارد:

• خودش پیدا و آشکار است؛ برای دیدن نور به چیز دیگری نیاز نداریم.
• چیزهای دیگر را هم آشکار می‌کند؛ در تاریکی چیزی دیده نمی‌شود و با آمدن نور، همه چیز پیدا می‌شود.

گام دوم (خدا نور هستی است): خداوند هم خودش هستیِ محض است و هم همهٔ موجودات وجودشان را از او می‌گیرند؛ به سبب او پیدا و آشکار می‌شوند و پا به عرصهٔ هستی می‌گذارند.

گام سوم (وابستگی): همان‌طور که با رفتن نور همه چیز در تاریکی فرو می‌رود، وجود موجودات هم هر لحظه به وجود خدا وابسته است.

به همین دلیل، قرآن برای بیان رابطهٔ خداوند با جهان هستی از اصطلاح «نور» استفاده کرده است.