سوال ۲۷ — سؤال ۲۷ امتحان نهایی دین و زندگی ۳ — مرداد ۱۴۰۴

زیرا آنچه ما کشف می‌کنیم، در برابر علم بی‌نهایت الهی که وضع‌کنندهٔ این احکام است، بسیار ناچیز است؛ بنابراین نباید چنین بپنداریم که با فهمیدن یکی از حکمت‌های یک دستور الهی، به همهٔ حکمت‌های آن پی برده‌ایم و این فهم را مبنای تصمیم‌گیری قرار دهیم.

احکام دین را خداوند وضع کرده است؛ خدایی که علمش بی‌نهایت است و همهٔ جنبه‌های وجود انسان و نیازهایش را می‌داند.

گام اول: ما با فکر و دانش خود می‌توانیم برخی از حکمت‌های یک حکم را بفهمیم؛ مثلاً یک فایدهٔ بهداشتیِ یک دستور.

گام دوم: اما دانش ما محدود است؛ آنچه کشف می‌کنیم در برابر علم بی‌نهایت خدا بسیار ناچیز است. پس هر حکم ممکن است حکمت‌های دیگری هم داشته باشد که ما از آن‌ها خبر نداریم.

گام سوم (نتیجه): اگر گمان کنیم با فهمیدن یک حکمت، همهٔ حکمت‌های آن حکم را فهمیده‌ایم و بر همین پایه تصمیم بگیریم (مثلاً بگوییم «فایده‌اش را از راه دیگری به دست می‌آورم، پس لازم نیست حکم را انجام دهم»)، دچار اشتباه شده‌ایم.

پس کشف خودمان از حکمت احکام می‌تواند ایمان ما را بیشتر کند، اما نباید مبنای انجام دادن یا ندادنِ دستور خدا قرار گیرد.