سوال ۲۴ — سؤال ۲۴ امتحان نهایی دین و زندگی ۳ — مرداد ۱۴۰۴

شرک عملی

شرک دو گونه است.

شرک نظری (اعتقادی): در فکر و باور، برای خدا شریک قائل شدن.

شرک عملی: در رفتار و زندگی، به جای فرمان خدا از چیز دیگری پیروی کردن؛ حتی اگر انسان در زبان و باورش موحّد باشد.

کسی که دل به هوای نفس می‌سپارد، در عمل به جای فرمان خدا از خواسته‌های نفسش فرمان می‌برد؛ یعنی هوای نفس را معبود خود قرار داده است. قرآن دربارهٔ چنین کسی می‌پرسد: «آیا دیدی کسی را که هوای نفسش را معبود خود گرفت؟» (سورهٔ فرقان، آیهٔ ۴۳؛ و نیز سورهٔ جاثیه، آیهٔ ۲۳).

پس دل سپردن به هوای نفس، شرک عملی است.