سوال ۲۳ — سؤال ۲۳ امتحان نهایی دین و زندگی ۳ — تیر ۱۴۰۵

حسن فعلی به این معناست که کار به درستی (یا: به همان صورت که خداوند فرمان داده است) انجام شود.

حسن فاعلی بدین معناست که انجام‌دهندهٔ کار دارای نیت الهی باشد.

«حُسن» یعنی خوبی و زیبایی. یک کار زمانی نزد خدا کامل و پذیرفته است که دو جور خوبی داشته باشد.

حسن فعلی (خوبیِ خودِ کار): خودِ کار درست انجام شود؛ یعنی همان‌طور که خداوند فرمان داده است، با همهٔ شرط‌ها و قاعده‌هایش.

حسن فاعلی (خوبیِ انجام‌دهندهٔ کار): کسی که کار را انجام می‌دهد، نیت الهی داشته باشد؛ یعنی کار را برای رضای خدا انجام دهد، نه برای ریا و خودنمایی.

نمونه: نمازی که با وضوی درست و مطابق احکام خوانده شود، حسن فعلی دارد؛ اگر این نماز برای خدا (و نه برای دیده شدن) خوانده شود، حسن فاعلی هم دارد. نمازی که فقط برای خودنمایی خوانده شود، هرچند ظاهرش درست باشد، حسن فاعلی ندارد.