سوال ۱۷ — سؤال ۱۷ امتحان نهایی دین و زندگی ۳ — تیر ۱۴۰۵

قانونمندی جهان (یا: حاکمیت قدر و قضای الهی؛ یا: تقدیر الهی)

اختیار یعنی انسان بتواند فکر کند، راهی را انتخاب کند و با کارش به هدفش برسد. اما این کار فقط در جهانی ممکن است که قانون‌های ثابت داشته باشد.

یک مثال: چون آتش همیشه می‌سوزاند و آب همیشه در دمای معینی می‌جوشد، ما می‌توانیم برای کارهایمان برنامه بریزیم و بدانیم هر کار چه نتیجه‌ای دارد. اگر جهان نظم و قانون نداشت و هر لحظه هر اتفاقی ممکن بود، هیچ تصمیمی به نتیجهٔ مشخصی نمی‌رسید و انتخاب کردن بی‌معنا می‌شد.

این قانونمندی از قدر و قضای الهی سرچشمه می‌گیرد: خداوند اندازه و ویژگی هر چیز را تعیین کرده (تقدیر) و به وجود آمدن آن را فرمان داده است (قضا).

پس قانونمندی جهان (حاکمیت قدر و قضای الهی) زمینه‌ساز شکوفایی اختیار انسان است، نه مانع آن.