سوال ۱۲ — سؤال ۱۲ امتحان نهایی دین و زندگی ۳ — تیر ۱۴۰۵

حقیقت توبه، احساس پشیمانی پس از گناه است.

توبه یعنی بازگشت از گناه به سوی خدا. هر گزینه را بررسی می‌کنیم.

گزینهٔ ۳ (درست): اساس و حقیقت توبه، پشیمانی از گناه است. کسی که از کار بدش واقعاً پشیمان شود، تصمیم می‌گیرد آن را تکرار نکند و آنچه را خراب کرده جبران کند؛ همهٔ این‌ها از همان پشیمانیِ درونی سرچشمه می‌گیرد.

گزینهٔ ۱ (نادرست): درِ توبه به روی همهٔ گناهان باز است؛ اگر کسی از شرک هم توبهٔ واقعی کند و به سوی خدا بازگردد، بخشیده می‌شود. قرآن می‌گوید خداوند همهٔ گناهان را می‌آمرزد (سورهٔ زمر، آیهٔ ۵۳).

گزینهٔ ۲ (نادرست): توفیق توبه همیشه در دسترس نیست. کسی که توبه را امروز و فردا می‌کند، گناه در دلش ریشه می‌دواند و ممکن است دیگر حال و توفیق توبه پیدا نکند یا مرگ پیش از توبه به سراغش بیاید.

گزینهٔ ۴ (نادرست): گفتن «اَستَغفِرُ الله» به زبان، بیانِ همان پشیمانی است؛ اگر پشیمانی در دل نباشد، گفتن این جمله به تنهایی توبه نیست. پس آنچه توبه به آن وابسته است پشیمانی قلبی است، نه گفتن این عبارت.

بنابراین پاسخ درست گزینهٔ ۳ است.