سوال ۱۶ — سؤال ۱۶ امتحان نهایی دین و زندگی ۳ — دی ۱۴۰۴

یک مورد از این‌ها کافی است:

۱. هر مسلمانی را که مانند آن‌ها نمی‌اندیشد، مشرک و کافر می‌خوانند و گاه کشتن او را واجب می‌شمارند.

۲. توسل به پیامبران و معصومین شرک است.

۳. طلب دعا و شفیع قرار دادن دیگران برای اینکه خدا انسان را ببخشاید، شرک است و معتقدند این‌گونه افراد کافر هستند و مسلمان محسوب نمی‌شوند.

«تکفیر» یعنی کافر خواندن دیگران. جریان تکفیری گروه‌هایی‌اند که برداشت نادرست و سطحی از توحید و شرک دارند و بر همین پایه، مسلمانان دیگر را کافر و مشرک می‌خوانند. برای نمونه:

• هر مسلمانی را که مثل آن‌ها فکر نمی‌کند، مشرک و کافر می‌دانند و گاهی حتی کشتن او را واجب می‌شمارند؛
• توسل به پیامبران و معصومین را شرک می‌دانند؛
• دعا خواستن از دیگران و شفیع قرار دادن آن‌ها نزد خدا را شرک می‌دانند و چنین کسانی را کافر و بیرون از اسلام می‌شمارند.

نوشتن یکی از این موارد برای پاسخ کافی است.

چرا این عقاید نادرست است؟ شرک یعنی کسی یا چیزی را مستقل از خدا مؤثر بدانیم. مسلمانی که به پیامبر (ص) یا امامان (ع) توسل می‌جوید، آن‌ها را مستقل از خدا نمی‌داند؛ از آن‌ها می‌خواهد که به اجازهٔ خدا برایش دعا و شفاعت کنند. قرآن کریم هم می‌گوید اگر گناهکاران نزد پیامبر بیایند و از خدا آمرزش بخواهند و پیامبر هم برایشان آمرزش بخواهد، خدا را توبه‌پذیر و مهربان خواهند یافت (سورهٔ نساء، آیهٔ ۶۴). پس چنین کاری شرک نیست.