سوال ۱۰ — سؤال ۱۰ امتحان نهایی دین و زندگی ۳ — دی ۱۴۰۴

یعنی شخص عملش را فقط برای رضای خداوند و همان‌گونه که او دستور داده است انجام دهد.

«اخلاص» در لغت یعنی خالص کردن و پاک کردن یک چیز از هر چیز دیگری که با آن آمیخته شده است.

در کاربرد دینی، اخلاص دو جزء دارد و هر کدام نیمی از تعریف است:

۱. فقط برای رضای خدا: نیت انسان از کارش فقط جلب رضایت خدا باشد، نه خودنمایی، تعریف دیگران یا هدف دیگری. (این همان حسن فاعلی است.)

۲. همان‌گونه که خدا دستور داده: خودِ کار هم درست و مطابق فرمان خدا انجام شود. (این همان حسن فعلی است.)

پس عمل خالص عملی است که هم نیتش برای خدا باشد و هم شکلش همان باشد که خدا خواسته است. مثلاً نماز خالص، نمازی است که هم برای خدا خوانده شود و هم با شرایط و آدابی که خدا گفته است.