سوال ۲۶ — سؤال ۲۶ امتحان نهایی دین و زندگی ۳ — شهریور ۱۴۰۳

از آنجا که خداوند به بندگان خود محبت دارد، با همهٔ آنها، چه نیکوکار و چه گناهکار، به لطف و مهربانی رفتار می‌کند؛ یعنی حتی آنجا که خداوند بر کسی سخت می‌گیرد، باز هم از دریچهٔ لطف و رحمت است. (یا: مانند مادری که بر فرزندش سخت می‌گیرد و یا در مواردی او را تنبیه می‌کند تا او را از اشتباه باز دارد و به هیچ وجه قصد انتقام‌گیری از فرزند خود را ندارد.)

«سبقت رحمت بر غضب» یعنی رحمت خدا بر خشم او پیشی دارد؛ رفتار خداوند با بندگانش پیش از هر چیز از سر مهربانی است.

گام اول: خداوند به همهٔ بندگانش محبت دارد؛ چه نیکوکار باشند و چه گناهکار. پس با همه با لطف و مهربانی رفتار می‌کند.

گام دوم: حتی سخت‌گیری‌ها و گرفتاری‌هایی که خدا برای انسان پیش می‌آورد، از سر انتقام نیست؛ بلکه از دریچهٔ لطف و رحمت است تا انسان بیدار شود و برگردد. مثل مادری که گاهی بر فرزندش سخت می‌گیرد یا او را تنبیه می‌کند تا از اشتباه دست بکشد، و هرگز قصد انتقام گرفتن از او را ندارد.

نتیجه: کسی که با این همه مهربانی با بنده رفتار می‌کند، منتظر بازگشت اوست و در را به رویش نمی‌بندد. پس راه توبه و بازگشت گناهکار به سوی خدا همیشه باز است.