سوال ۱۴ — سؤال ۱۴ امتحان نهایی دین و زندگی ۳ — شهریور ۱۴۰۳

اخلاص یعنی شخص عملش را فقط برای رضای خداوند و همان‌گونه که او دستور داده است، انجام دهد.

«اخلاص» از ریشهٔ «خالص» است؛ یعنی پاک کردن کار از هر نیتی جز خدا.

تعریف اخلاص دو بخش دارد:

۱) فقط برای رضای خدا: انگیزهٔ کار، خشنودی خداست؛ نه خودنمایی، نه تعریف و تمجید دیگران و نه سود دنیایی.

۲) همان‌گونه که خدا دستور داده: کار باید به همان شکلی انجام شود که خداوند فرمان داده است؛ نیت خوب به‌تنهایی کافی نیست.

پس کسی اهل اخلاص است که هم نیتش الهی باشد و هم کارش مطابق دستور خدا.